8 - هشتم از موارد قضاء بدون كفّاره آنست كه صائم يا بزن اجنبيّه‌اى كه نگاهش بر او حرامست بنگرد و يا به پسربچه نظاره نموده و سپس محتلم شود مشروط به اينكه نه قصد احتلام داشته باشد و نه عادتا با نگاه محتلم شود بلكه بطور اتّفاق اين واقعه حادث شود بنابراين اگر به قصد جنابت مرتكب نگاه شود اقرب اين است كه كفّاره نيز بايد بدهد على الخصوص كه معتاد نيز باشد . و دليل بر وجوب كفّاره اينست كه اين فعل حرمت و قبحش كمتر از استمناء يا ملاعبه با حليله خود نبوده و چون در ايندو قطعا كفّاره ثابت است لاجرم در مورد بحث نيز بايد لازم باشد . شارح ( ره ) مىفرماين : قولى را كه مرحوم مصنّف تقريب و اختيار فرموده‌اند بسيار نيكو و متين است ولى از عبارت ايشان در اينجا استفاده مىشود كه مجرّد اعتياد به جنابت بواسطه نظر كافى در ثبوت كفاره نيست بلكه مناط ثبوت آن قصد احتلام و جنابت است چه اعتياد بوده و چه نباشد . ولى اقوى و رأى حق از نظر ما اينست كه هركدام از اعتياد و قصد به تنهائى در ثبوت كفّاره كافى هستند چنانچه از ظاهر عبارت مصنّف ( ره ) در دروس نيز چنين استفاده مىشود . مؤلف گويد : عبارتى كه شارح ( ره ) از آن حكم مذكور را استفاده نمود و بعد آن را مورد اشكال و ردّ قرار دادند اين فقره از كلام مصنّف ( ره ) است : ( و لو قصد فالاقرب الكفّارة ) . و نحوه استفاده اينست كه :